annem köyüne götürdü beni, bekleyenler, özleyenler, heyecan..daha uçaktan inerken ateşlenmeye başladım, gündüzü iyi geçirdim ama geceler...
aahh o iki geceyi ne bana sorun ne anneme, ateşimin tavan yapmasını mı anlatayım, titremelerimi mi, boş boş bakmalarımı mı, üşüyorum diye tutturmalarımı mı, anneme derisine kaynayacak kadar yapışmamı mı....
gaybana geceler dedikleri bu olsa gerek, mecburi dönüş yaptık, annem ağladı dönerken.
ama şimdi çok iyiyim sakın endişelenmeyin, hatta laf aramızda istanbulda havaalanına iner inmez tifirdemeye başladım, çok şükür atlattım.3 yıllık ömrümde ilk kez gerçekten hasta oldum, kötü denk geldi.
neticede bir yanımla karadeniz insanıyım, karadeniz insanı karadeniz gibidir derler.
Karadeniz gibi hırçın, asi, ne zaman ne yapacağı belirsiz.
Zaten karadeniz ne zaman dalgasız olmuş ki?
